 De jeugd heeft de toekomst, dat bleek vorig weekend maar weer eens tijdens het EK Jeugd 2009 wat in Veldhoven werd gehouden. In een prima entourage en middels een perfecte organisatie had NDB flink uitgepakt om het de 14 aanwezige landen zo goed mogelijk naar de zin te maken en er voor te zorgen dat er topprestaties geleverd konden worden. Ere wie ere toekomt; het zag er gelikt uit. Mastercaller Jacques Nieuwlaat liet zich van zijn beste kant zien, de officials deden hun werk volledig en stipt. Schrijver dezes stond er volgens zeggen "lekker" bij... Het Nederlands Team Jeugd wist 5 medailles te verzamelen, waarvan 1 goud (team jongens). Prima, toch? Bij de jongens was het Zweden wat de klok sloeg, doch eigenlijk meer (met alle respect voor de anderen) in de persoon van Oskar Lukasiak. Zijn overall gemiddelde voor singles wedstrijden lag op bijna 30 per pijl. En dat voor een blaag van 17.
Geweldig. Enkele legs heb ik vol verbazing staan callen van hem: als je na 9 darts op 36 staat; tja, dan kan je wat. Bij de meisjes regeerde Zoe Jones uit Engeland. Net als Oskar bij de jongens, won zij bij de meisjes zowel singles als koppels en ook Zoe stak er (wederom met alle respect naar de anderen) met kop en schouders bovenuit. Bovendien is het net zo geweldig als verademend te zien dat de jeugd zich confirmeert aan discipline en de geldende regels. Geen trucjes, foefjes, gemopper over al dan niet aanwezige drankjes of hapjes. Nee, pijltje doen en zo goed mogelijk. Top. Verder is het, en misschien mag ik dit eigenlijk niet zeggen (maar doe het lekker toch), erg moeilijk om neutraliteit te houden tijdens de wedstrijden van de Nederlanders. Niet alleen uit puur chauvinisme, doch zeker ook omdat de acterende jongens geen onbekenden van me zijn. Met allen heb ik ontelbare keren op de vele NDB-rankings en kampioenschappen op het podium gestaan, dus die link is er zeker. Lynn Poolen in de halve finale had haar dag totaal niet en daar baal ik dan vreselijk van. Beide jongenskoppels redden het net niet in de halve finales. Die belangrijke dubbel wil je er echt gewoon zelf dan inproppen, hoor. Hetgeen niet mag helaas. Die allesbeslissende dubbel 2 van Gilbert van der Meyden in de finale teams duurde eventjes. Spanning was echt voelbaar en volgens mij was die winnende pijl een eeuwigheid onderweg. Heerlijk gevoel om het dan uit te mogen kraaien: Game Shot, The Match, European Championship 2009 to the Netherlands!! Immer neutraal, dat wel. En verschil van beleving bij winst. Gilbert en consorten sloopten het podium bijna, Zoe Jones knielde neer in tranen en Oskar Lusianak wandelde bedaard naar het bord, pakte de pijlen en glimlachte eens innemend. Ach, die koele Zweden ook. Ik keek het aan, mompelde nog wat in de microfoon en zag dat het goed was. Beleving, discipline, respect, roem. Allemaal zaken die enerzijds onlosmakelijk verbonden zijn met onze geliefde sport en anderzijds altijd een bron van discussie, ophef, dus stof voor columns blijft. Roem is ook zo'n mooie en daar blinken wij als Nederlanders in uit. Not!
In Groot Brittannië blijven wereldkampioenen bekend en gerespecteerd, evenals mensen die binnen de dartsport wat bereikt hebben. Zo is Martin Philips een icoon in Wales (recordinternational en al sinds 1990 actief en presterend op het allerhoogste niveau). Vijfvoudig Embassy-winnaar Eric Bristow is een levende legende (de enige ooit die dit evenement 3 keer achter elkaar wist te winnen in de 80-er jaren). Jocky Wilson uit Schotland dart al tijden niet meer, maar is nog steeds een held in zijn land. En wij Nederlanders? Raymond van Barneveld is 5-voudig wereldkampioen, naast de ontelbare andere internationale titels, maar koesteren doen wij hem niet, hoor! Kan je nagaan hoe dat op "ons" niveau is.
Zelf speel ik binnen de Rotterdamse Dart Organisatie in een team met zeer ervaren spelers. Als ik het goed heb, heb ik met mijn dit jaar 20 jaar dartervaring nog het minste gewicht in de schaal. Naar onze maatstaf bestaan wij dan ook uit zeer gerenommeerde namen, waarvan Francis Hoenselaar uiteraard geen nadere uitleg behoeft.
Alle andere spelers maakten allemaal furore in de 90-er jaren, uiteraard op locaal niveau en semi-landelijk, omdat we allen meerdere jaren als uitverkorenen onze stad c.q. regio mochten vertegenwoordigen in de LACO. Verder werd er in die jaren op regionaal niveau best veel georganiseerd in de diverse horecagelegenheden in Rotterdam, waar we allen lustig aan mee deden en het prijzengeld vaak opstreken c.q. verdeelden. Tevens speelden we allen mee in de, toen zwaarste en mooiste, competitie in Den Haag, waar ook naam werd gemaakt en stempels werden gezet.
Destijds dus regionaal bekend, vermaard en gevreesd, thans weet 80% van de tegenstanders in de competitie geen eens meer wie je bent, hetgeen tot grappige taferelen kan leiden. Wapenfeiten noemen is onze stijl niet; slechts tegen elkaar, waarmee een persiflage op Stadler en Waldorf (Muppetshow) direct gelinkt wordt. Dennis en ik noemen elkaar nog steeds "één van de"; wij bereikten immers als enige Rotterdammers de laatste 8 in het destijds (1995) zeer prestigieuze EAF-Challenge in het Maasgebouw in de Kuip, mét aanwezigheid van de volledige en absolute wereldtop. Slechts 14 jaar geleden. Erwin, teammaat en vriend heeft al sinds 1985 de bijnaam "The Gentleman". 24 jaar geleden. Mijn jarenlange maatje en drinkbroeder Hans sloopte destijds alles en iedereen in Rotterdam en omstreken, alsook in Den Haag, waar iedere topper destijds een uitgesproken hekel had om tegen hem te spelen. 16 jaar geleden. Dave heeft zo'n beetje het darten opgericht in Rotterdam, want als import Engelsman had je toen een flinke streep voor. 26 jaar geleden.
Het merendeel weet dat dus niet, hetgeen af en toe meewarige blikken van ons tot gevolg heeft. Als daar wat mensen staan te stressen tijdens een wedstrijd of, nog leuker, ons komen vertellen wat zij allemaal al bereikt hebben en ons gaan vertellen hoe het spel werkt en moet. Geweldig.
Anderzijds lopen er ook nog veel mensen rond met een olifantengeheugen, wat dan weer leidt tot melancholie. Het is meer dan strelend om iemand op één of ander toernooi naar je toe te zien komen, te vragen of jij het echt wel bent en vervolgens als volgt te gaan vernemen: "Weet jij nog dat wij op 29 februari 1994 in Tuitjenhorn op het Open Nergenshuizen tegen elkaar moesten in de kwartfinale? " Om diegene niet voor het hoofd te stoten, knik je uiteraard vol enthousiasme en nieuwsgierig naar het vervolg. Dat luidt dan: "de eerste leg gooide jij onwijs goed, je was uit in 12 darts". Jippie, denk ik dan, dat wordt een lekker verhaal. "Maar ik kwam goed terug, hoor. Ik weet wie jij was, want je had die week ervoor in Groenlo van me maatje gewonnen. Ik kwam 2-1 voor tegen jou, want ik gooide in de derde leg 140, 85, 140 en uit". Da's knap, reageer ik dan, want dat bevalt me al veel minder. Onverdroten gaan we door naar de apotheose: "Jij maakte 2-2 en in de laatste leg mocht jij beginnen. Dat deed je met 180" Glimlach terug op mijn gezicht. "Ik gooide er de beurt erna ook één". Shit, denk ik dan. "Maar jij bleef koel en won de wedstrijd met 111 finish, nadat ik hem op tops had gezet". Ja, was heerlijke wedstrijd hè, reageer ik dan opgelucht. Een klein stukje onsterfelijkheid op microniveau. Het verhaal wordt besloten met: "We nemen nog een biertje, want ik heb wel voorgestaan tegen je".
Zodoende.
|
Een genoegen om te lezen iig Ronnie!
